Ścianka szczelna

Ścianki szczelne (tzw. Ścianki Larsena)

Ścianki szczelne (tzw. Ścianki Larsena) są powszechnie stosowaną metodą zabezpieczenia wykopów. Przeważnie wykorzystuje się je jako obudowę tymczasową, ale mogą one stanowić również docelowy element konstrukcji. Elementy ścianek szczelnych, zwane grodzicami lub brusami o przekrojach typu U lub Z, mogą być pogrążane poprzez wibrowanie, wbijanie lub wciskanie statyczne. Profile łączą się ze sobą za pomocą specjalnie ukształtowanych zamków stalowych, które zapewniają szczelność połączenia. Dzięki konstrukcji grodzicy, rozpoczęcie wykonywania wykopu może się zacząć od razu po pogrążeniu elementów w gruncie. Do pewnej głębokości wykopu (4-6 m) ścianki mogą pracować wspornikowo. Przy wykopach głębszych schemat wspornikowy pracy ścianki należy zamienić na podparty. Takie działanie jest również wskazane przy wykopach płytszych jeśli celem jest minimalizacja ugięć obudowy. Jako podparcie ścianki stosuje się stalowe rozparcia lub kotwy gruntowe.

Ścianki szczelne znajdują również szereg innych zastosowań w budownictwie, zwłaszcza hydrotechnicznym. Ścianka szczelna może być bowiem wykorzystana do regulacji i zabezpieczenia nabrzeży lub do stworzenia przesłony przeciw filtracyjnej.