Ścianka berlińska

Metoda zabezpieczenia wykopu

Ścianki berlińskie są jedną z najprostszych oraz najtańszych metod zabezpieczenia wykopu. Ze względu na czas ich pracy można je podzielić na ścianki berlińskie tymczasowe oraz tracone. Podział może być również ustalony na podstawie technologii wykonywania: ścianki wibrowane lub wiercone. Ściany berlińskie przy płytkich wykopach są w stanie pracować wspornikowo, a przy głębokich wykopach stelaż może być rozpierany w kilku poziomach lub kotwiony w gruncie.

Wszystkie ścianki berlińskie składają się z dwóch zasadniczych elementów, stelaża oraz wypełnienia. Stelaż wykonywany jest najczęściej z dwuteowników stalowych pogrążanych w grunt, których rozmiary i rozstaw dobierane są w zależności od głębokości wykopu jak również warunków gruntowych. W podstawowej technologii dwuteowniki osadza się w gruncie przy pomocy wibracji. W celu minimalizacji drgań przekazywanych do otoczenia stelaż można osadzać również w przewierconym i rozluźnionym wstępnie gruncie lub wywierconych wcześniej otworach wypełnionych zawiesiną cementową lub betonem.

Zastosowanie drugiego sposobu powoduje, że stelaż pozostaje tracony. Wypełnienie pomiędzy kształtownikami stelaża stanowi przede wszystkim kantówka drewniana o grubości pozwalającej przenieść parcie gruntu na stelaż. Wypełnienie zakłada się etapowo wraz z pogłębianiem wykopu.

Obudowa berlińska może być zastosowana wszędzie tam, gdzie w bliskim sąsiedztwie nie występują obiekty wrażliwe na osiadanie oraz nie występuje wysoki poziom wód gruntowych.

ścianka berlińska