Zabezpieczenia wykopów

Pionowe ściany wykopów

Intensywny rozwój budownictwa wiąże się z koniecznością budowy na terenach mocno zurbanizowanych. Brak miejsca na budowie, sąsiadująca z terenem planowanej inwestycji zabudowa, czy też ilość kondygnacji podziemnych często nie pozwala na wykonywanie wykopu tradycyjnym skarpowanym rozkopem tzw. wykopem szerokoprzestrzennym.

W takiej sytuacji konieczne jest zastosowanie konstrukcji stanowiących pionowe ściany wykopów zwanymi potocznie zabezpieczeniami wykopów.

W konstrukcjach zabezpieczania wykopów możemy wyróżnić m.in. obudowy berlińskie, ścianki szczelne wykonywane z grodzic stalowych, ścianki kombinowane oraz palisady z pali.

Zabezpieczenia wykopu

Ścianki berlińskie

Ścianki berlińskie są jedną z najprostszych oraz najtańszych metod zabezpieczenia wykopu. Ze względu na czas ich pracy można je podzielić na ścianki berlińskie tymczasowe oraz tracone. Podział może być również ustalony na podstawie technologii wykonywania: ścianki wibrowane lub wiercone. Ściany berlińskie przy płytkich wykopach są w stanie pracować wspornikowo, a przy głębokich wykopach stelaż może być rozpierany w kilku poziomach lub kotwiony w gruncie.

Ścianki szczelne

Ścianki szczelne (tzw. Ścianki Larsena) są powszechnie stosowaną metodą zabezpieczenia wykopów. Przeważnie wykorzystuje się je jako obudowę tymczasową, ale mogą one stanowić również docelowy element konstrukcji. Elementy ścianek szczelnych, zwane grodzicami lub brusami o przekrojach typu U lub Z, mogą być pogrążane poprzez wibrowanie, wbijanie lub wciskanie statyczne.

Palisady

Palisady są metodą zabezpieczania ścian wykopu, która ma teoretycznie najmniejszy wpływ na przylegające konstrukcje. Pale, najczęściej w technologii CFA, wykonuje się stycznie lub możliwie blisko siebie w zależności od warunków gruntowych. 

Rozpieranie i kotwienie konstrukcji oporowych

Konstrukcje oporowe, którymi m.in są zabezpieczenia wykopu, często nie mogą pracować w statycznym schemacie wspornikowym. Duża wysokość naporu gruntu lub potrzeba minimalizacji ugięć konstrukcji oporowej wymusza zastosowanie statycznego schematu podpartego.